FragPunk: شوتری که تعادل رو بهم میریزه... میخوای رازش رو بدونی؟
بازیهای شوتر همیشه جای خاصی توی دل گیمرها دارن. از اون روزایی که توی کافینتها با Counter-Strike عرق میریختیم تا حالا که Valorant و Overwatch شبهامون رو پر کردن، این سبک همیشه با هیجان و رقابت عجین بوده. ولی یه سوال: اگه یه بازی بیاد و بگه «تعادل دیگه بسه، بیا یه چیز جدید امتحان کنیم»، چه حسی بهت دست میده؟ این بازی دقیقاً همون شوتریه که اومده همهچیز رو زیر و رو کنه و تو رو کنجکاو کنه که ببینی پشت این همه سروصدا چی پنهون شده. توی این مقاله قراره غرق دنیای FragPunk بشیم و رازش رو با هم کشف کنیم. آمادهای؟ بزن بریم!
یه شوتر که نمیخواد مثل بقیه باشه
FragPunk یه تیراندازی ۵ به ۵ تاکتیکیه که توی مارس ۲۰۲۵ منتشر شده و از همون روز اول سر زبونها افتاده. این بازی ساخته استودیوی Bad Guitar هست و با یه ایده جسورانه وارد میدان شده: تعادل بیش از حد توی بازیهای رقابتی دیگه خستهکننده شده. حالا این یعنی چی؟ توی بازیهایی مثل CS2 یا Valorant، همهچیز حسابشدهست؛ هر اسلحه، هر توانایی، هر نقشه طوری طراحی شده که هیچکس زیادی قوی یا ضعیف نباشه. اما این بازی میگه: «چرا باید همیشه همهچیز عادلانه باشه؟» اینجا کارتهای شارد (Shard Cards) وارد بازی میشن و همه معادلهها رو بهم میریزن.
تصور کن وسط یه راند داری با یه تفنگ معمولی شلیک میکنی، یهو یه کارت میکشی که شلیکات رو دو برابر میکنه یا زمین رو یخی میکنه و همه سُر میخورن. اینجاست که FragPunk از یه شوتر ساده به یه تجربه دیوانهوار و غیرقابل پیشبینی تبدیل میشه. این کارتها، که تعدادشون به بیش از ۱۰۰ تا میرسه، هر راند رو به یه ماجراجویی تازه تبدیل میکنن. میخوای بدونی این سیستم چطور کار میکنه؟ یه کم صبر کن، جلوتر مفصل برات میگم.
قهرمانهایی که فقط برای قشنگی نیستن
اگه فکر کردی FragPunk فقط با کارتهاش متفاوته، اشتباه کردی. این بازی با یه لیست متنوع از قهرمانها (لنسرها) اومده که هر کدوم سبک بازی خاص خودشون رو دارن. مثلاً Broker با راکتاندازش میتونه یه تیم رو نابود کنه، یا Hollowpoint با تکتیراندازش توی یه چشم به هم زدن سرنوشت راند رو عوض میکنه. از اون طرف، Corona و Serket برای کساییان که عاشق مانورهای سریع و جاخالی دادنن. Sonar هم هست که میتونه ارتباط تیم حریف رو بهم بریزه و یه لایه تاکتیکی جدید به بازی اضافه کنه.
این تنوع توی قهرمانها باعث میشه هر بازیکن یه نقش پیدا کنه که به سبک بازیش بخوره. ولی یه نکته: اینجا مثل Overwatch تواناییهای قهرمانها همهچیز نیستن. مهارت خودت با اسلحه و تصمیمگیری سریع توی لحظه حرف اول رو میزنه. اینجاست که این بازی یه جورایی به ریشههای شوترهای کلاسیک مثل Counter-Strike احترام میذاره، اما با یه پیچش امروزی که نمیذاره یه لحظه حوصلهات سر بره.
راز اصلی: کارتهای شارد چیان؟
حالا برسیم به قلب تپنده FragPunk: سیستم شارد کارتها. این کارتها یه جور قدرت ویژهان که قبل از هر راند میتونی انتخابشون کنی. بعضیهاشون تواناییهای خودت رو بهتر میکنن، مثل افزایش سرعت یا شلیک قویتر. بعضی دیگه محیط رو تغییر میدن، مثلاً مه غلیظ میندازن یا دیوارهای نامرئی میسازن. یه سری هم مستقیم روی دشمن اثر میذارن، مثل کم کردن دقت شلیکشون یا کند کردن حرکتشون.
این سیستم یه سوال بزرگ تو ذهنت میسازه: اگه هر راند اینقدر غیرقابل پیشبینی باشه، پس استراتژی کجای کاره؟ جوابش اینه که FragPunk تعادل رو فدای خلاقیت کرده. به جای اینکه ساعتها بشینی نقشه بکشی، باید توی لحظه تصمیم بگیری و خودتو با شرایط عجیب و غریب هماهنگ کنی. این برای بعضیا یه تجربه نفسگیر و باحاله، ولی برای کسایی که عاشق برنامهریزی دقیقن، شاید یه کم اذیتکننده باشه.
سرعت، سرعت و بازم سرعت
یکی از چیزایی که FragPunk رو از بقیه شوترها جدا میکنه، سرعت بالای گیمپلیشه. مبارزات اینجا مثل Overwatch کش نمیدن؛ یه لحظه غفلت کنی، همهچیز تموم شده. این سرعت بالا باعث میشه بازی حسابی آدرنالینت رو ببره بالا، ولی یه ایراد هم داره: اگه دنبال یه تجربه آرومتر و تاکتیکیتر باشی، ممکنه این بازی به دلت نشینه. اینجا بیشتر شبیه Counter-Strike روی دور تنده تا یه هیرو تیراندازی معمولی.
یه مکانیزم باحال دیگه هم توی بازی هست: اگه راند به تساوی بکشه، یه دوئل ۱ به ۱ شروع میشه که یاد Gulag توی Warzone میندازتت. اینجاست که مهارت خالصت تست میشه و یه شانس دیگه برای برگشتن به بازی داری. اینجور چیزا باعث میشه هیچوقت حس نکنی دیگه همهچیز تموم شده.
گرافیک و حس بازی
از نظر بصری، FragPunk یه دنیای رنگارنگ و پرجزئیات داره. نقشهها پر از خطوط تمیز و طراحیهای خلاقانهان که بهت اجازه میدن هم استراتژی بچینی، هم از محیط لذت ببری. سلاحها حس خوبی موقع شلیک دارن و انیمیشنها روان و سریعن. صداگذاری هم حرف نداره؛ از صدای انفجارها تا دیالوگهای قهرمانها، همهچیز طوری طراحی شده که تو رو توی حال و هوای بازی غرق کنه.
یه بازی که نمیدونه چی میخواد باشه؟
با همه این تعریفها، FragPunk یه مشکل اساسی داره: انگار خودش هم نمیدونه دقیقاً میخواد چی باشه. نصف بازی یه شوتر تاکتیکی کلاسیکه، نصف دیگهش یه هیرو تیراندازی پرهیجانه. این ترکیب برای بعضیا جذابه، ولی برای کسایی که دنبال یه هویت مشخصن، ممکنه گیجکننده باشه. مثلاً اگه عاشق Valorant باشی، شاید از نبود تعادل اذیت بشی. از اون طرف، اگه Counter-Strike باز باشی، این همه کارت و قهرمان ممکنه به نظرت زیادی شلوغ بیاد.
نظرات توی استیم هم همین رو نشون میدن؛ تا الان (مارس ۲۰۲۵) بازی نقدهای متوسطی گرفته. خیلیا سرعت و خلاقیتش رو دوست دارن، ولی یه عده هم میگن این ترکیب عجیب به دلشون ننشسته. تو کدوم دستهای؟
چرا باید FragPunk رو امتحان کنی؟
اگه از بازیهای تکراری خسته شدی و دنبال یه تیراندازی هستی که هر لحظهش یه سورپرایز داشته باشه، FragPunk همون چیزیه که میخوای. این بازی با سیستم شارد کارتها، قهرمانهای متنوع و سرعت بالاش یه نفس تازه توی سبک شوتره. شاید تعادل نداشته باشه، ولی کی گفته همیشه باید همهچیز عادلانه باشه؟ گاهی یه کم هرجومرج همون چیزیه که گیمرها لازم دارن.
رازش چیه؟
حالا که تا اینجا اومدی، شاید بپرسی راز FragPunk چیه؟ رازش توی اینه که جرأت کرده بگه «من فرق دارم». این بازی نمیخواد دنبالهرو باشه؛ میخواد راه خودش رو بره و تو رو با خودش ببره توی یه دنیای پر از شگفتی و دیوانگی. میخوای این راز رو خودت تجربه کنی؟ استیم رو باز کن، این بازی رو دانلود کن (رایگانه!) و خودت ببین این شوتر چطور تعادل رو بهم میریزه. نظرت رو هم حتماً برام بنویس؛ کنجکاوم بدونم تو چه حسی بهش داری!
یک پاسخ